Τρίτη, 22 Νοεμβρίου 2016

Ταξιδεύω το εγώ μου!

     Θα σας πω τι με έκανε να εκτιναχτώ απ' την ανία και την υποτιθέμενη αυτή πραγματικότητα της "κανονικής" ζωής στην Αθήνα. Δεν σας νοιάζει; Να σας νοιάζει, ρε παιδιά. Να μας νοιάζει πρέπει, γενικά! Σνομπ τεκίλες και ναρκισσιστικό πέσιμο την κάναμε τη ζωή! Για να μην μιλήσω για τον ιδεολογικό και κομματικό φετιχισμό μας πια. Την άρρωστη ανάγκη μας να διαχωριζόμαστε, να διαφέρουμε, να ανήκουμε. Να έχουμε δίκιο και να πλακώνουμε όλα τα άλλα στην πορεία της ζωής μας, να διώχνουμε ανθρώπους για να χωρέσουν στη θέση τους τα καπρίτσια και τα ιδανικά μας, οι "ιδέες", λέμε τώρα, το "στυλάκι" και ο τρόπος ζωής μας. Ακούστε τι έχω να σας πω και να σας νοιάζει! Και να 'ρθείτε να μου μιλήσετε και να απαιτήσετε να με νοιάξει κι εμένα, να με τραβήξετε απ' το χέρι που με εκνευρίζει να με αγγίζουν γενικότερα και να μου παραμερίσετε τα μαλλιά στο πλάι - μην ξεχάσετε να δείχνετε οργισμένοι γιατί μου αξίζει λιγάκι.
     Λοιπόν, θα σας πω. "Θα κρατώ σαν ανάσα κλειδωμένη βαθιά μια ζωή που κοιμάται και βαρέθηκα πια." Στην Αθήνα είναι ο κόσμος όπου όλα συμβαίνουν, όλα πλάθονται, όλα ρυθμίζονται για τη ζ ω ή μας, όμως οι άνθρωποι περπατούν στους δρόμους και σου δίνουν την εντύπωση πως τίποτα απολύτως δεν συμβαίνει. Είναι το κέντρο της πραγματικότητας κι όμως είναι η πόλη με τις μεγαλύτερες πιθανότητες να πλάσεις και να ζήσεις σε μια ψευδαίσθηση. Και με μεγάλη επιτυχία μάλιστα. Και εγώ πάντοτε ήμουν ευερέθιστη ψυχοσύνθεση στις ψευδαισθήσεις. Κάποτε, όταν ήμουν μικρή είχα ονειρευτεί πως ήμουν γάτα. Είχα τρίχωμα και νύχια γαμψά και μια περήφανη ουρά. Όμως, αρκετά μικρή καθώς ήμουν, δεν μου είχε εξηγήσει κανείς τι σημαίνει όνειρο - πράγμα που έγινε και αργότερα, όταν ήμουν πιο μεγάλη και έπρεπε να πατώ στο έδαφος που μου όριζαν. Γι' αυτό και ακόμη και όταν ξύπνησα νόμιζα πως ήμουν γάτα. Και ένιωθα και υπέροχα μέσα στο νέο μου σώμα, διότι μου την έδινε αρκετά που δεν είχα αποφασίσει η ίδια αν θα είμαι άνθρωπος. Ήμουν γάτα λοιπόν και είχα αρχίσει να το αποδέχομαι, να το αγαπάω. Κάθε φορά που πήγαινα στον καθρέφτη, ακούστε, αστείο και απίστευτο, ενώ έβλεπα το πρόσωπό μου και τα μαλλιά μου και τους αντίχειρές μου, αντιλαμβανόμουν απόλυτα και ολοκληρωμένα, χωρίς ιδιαίτερη μελέτη και σκέψη, έτσι, αυθόρμητα και αμάσητα, πως είμαι μια γάτα.
     Ακόμη και ανάμεσα σε άλλες γάτες, ενώ εγώ διέφερα ολοκάθαρα και διακριτά, επέμενε η αντίληψή μου να με οδηγεί στο αυτόματο συμπέρασμα πως είμαι κι εγώ μια από δαύτες και πως μοιάζουμε κιόλας - πέρα απ' το γεγονός ότι εγώ ίσως να ήμουν και πιο όμορφη γάτα από τις υπόλοιπες, με πιο περήφανο τρίχωμα, κομψή ουρά και όμορφα μάτια. Μέχρι κι απ' το πιάτο τους έτρωγα και έπινα νερό με τη γλώσσα. Ήμουν και πάρα πολύ ενθουσιασμένη με αυτό μέχρι που όσο περνούσε από πάνω μου η συνήθεια και ο χρόνος, σταμάτησα να είμαι ενθουσιασμένη και άρχισα να είμαι απλά αυτό, μια γάτα. Και να σκέφτομαι σαν γάτα και να νιαουρίζω και να ξεχνάω μία μία τις λέξεις. Γρατζουνούσα όσους δεν μου άρεσαν και τριβόμουν στα πόδια αυτών που συμπαθούσα και ήθελα την προσοχή τους. Έριχνα πράγματα στο πάτωμα και έσπαγαν και σε γενικές γραμμές έκανα ό,τι ήθελα χωρίς να έχω ενοχές και ζούσα αδιαφορώντας. Όλοι γύρω μου στην αρχή το πήραν σαν αστείο, γιατί ήταν, όμως αργότερα παρατήρησα ότι άρχισαν να ανησυχούν, να διαφωνούν, να δυσανασχετούν και να προσπαθούν να με αποτρέψουν απ' τη φύση μου-νόμιζα-απ' το να είμαι δηλαδή αυτή η γάτα. Γι' αυτό και 'γω άρχισα να σπάω περισσότερα πράγματα και να είμαι μια άγρια γάτα που νιώθει παγιδευμένη και δυστυχισμένη.
     Ωστόσο, όσο περνούσε ο καιρός, άρχισα να συνειδητοποιώ και να παρατηρώ με ευκρίνεια τις ατέλειές μου σαν αιλουροειδές. Και αυτό που μου τράβηξε την προσοχή περισσότερο ήταν το γεγονός πως όλες οι υπόλοιπες γάτες όταν ήταν ευχαριστημένες με κάτι, γουργούριζαν, έβγαζαν αυτόν τον γαλήνιο ήχο απ' την κοιλιά τους και εξέπεμπαν αυτήν την ειρηνική αύρα που αναδείκνυε την ηρεμία και την ευχαρίστησή τους. Τι συνέβαινε όμως σε εμένα; Γιατί εγώ δεν γουργούριζα; Εξ αρχής, μιας και η αντίληψή μου είχε βουτήξει για τα καλά στο πηχτό νερό της ψευδαίσθησης και της παράνοιας, αρνιόταν να μου υποδείξει πως ίσως και να έχω κάνει λάθος και να μην είμαι γάτα τελικά και αντ' αυτού μου φύτεψε την ιδέα στο μυαλό ότι για κάποιο λόγο δεν είμαι μια ευτυχισμένη γάτα. Ότι είμαι θλιμμένη, δυστυχισμένη και υπάρχουν λόγοι που με εμποδίζουν απ' το να έχω ευχαρίστηση και κατ' επέκταση, να γουργουρίζω. Και άντε τώρα να ψάχνω εγώ, μια νεογέννητη γάτα, που θα έπρεπε κανονικά να ζει ανέμελα και μες στην αδιαφορία, τι είναι αυτό που με κάνει δυστυχισμένη και πώς θα το ανατρέψω. Πέρασαν μέρες που δεν ήθελα να φάω το φαγητό μου, που με το ζόρι έπινα το νερό μου, που δεν μου έκανε κέφι να παίξω με τα παιχνίδια μου και που ούτε διάθεση για να σπάσω κάτι μες στο σπίτι δεν είχα. Καημός, έσπαγα το κεφάλι μου και συλλογιζόμουν απ' το πρωί ως το βράδυ. Η μέρα ξημέρωνε και νύχτωνε και εγώ εκεί, στο χαλάκι της αυλής του σπιτιού, να πνίγομαι στις σκέψεις μου και να κάνω συνειρμούς, αναλύσεις και συλλογισμούς.
     Εν τω μεταξύ, οι υπόλοιπες γάτες γύρω μου είχαν αρχίσει να σαστίζουν μαζί μου. Στην αρχή, έρχονταν να μου κάνουν παρέα, να με σηκώσουν να πάμε για κυνήγι, μου έκαναν περιπαιχτικές επιθέσεις και μου έφερναν πού και πού κανένα ποντίκι ή καμιά σαύρα για να παίξω μαζί τους. Σταδιακά, όμως, ξεκίνησαν να απομακρύνονται από εμένα. Περνούσαν από δίπλα μου και ψιθύριζαν η μια στην άλλη για μένα. Με παραμέριζαν, με θεωρούσαν φρικιό, με γρατζουνούσαν επιθετικά στο κεφάλι και πηδούσαν μακριά μου. Μια μέρα, μάλιστα, ένας μεγάλος γάτος ήρθε και με έσπρωξε επιβλητικά να φύγω απ' το χαλάκι για να κάτσει εκείνος. Οι μέρες περνούσαν και εγώ ήμουν πια στο περιθώριο της αυλής και σκεφτόμουν, σκεφτόμουν, σκεφτόμουν. Τι φταίει, ποια είμαι, γιατί δεν με θέλουν στις παρέες; Γιατί στο διάβολο δεν μπορώ να γουργουρίσω και εγώ; Σκεφτόμουν και έκανα ξανά και ξανά πλάνα και αναλύσεις. Μέχρι που ένα πρωινό σταμάτησα να ακούω τις γάτες. Ενώ πριν οι φωνές τους έβγαζαν νόημα μες στο κεφάλι μου, τώρα πια άκουγα ένα κλασικό νιαούρισμα που δεν μπορούσα να μεταφράσω. Αυτό ήταν, σκέφτηκα. Με είχαν διώξει για τα καλά, ήμουν εξόριστη από την κοινωνία των γατών. Δεν με ήθελα, ίσως επειδή δεν μπορούσα να γουργουρίσω, σκεφτόμουν, σκεφτόμουν, σκεφτόμουν...
     Και έτσι, ξαφνικά και βίαια όπως γίνονται όλες οι συνειδητοποιήσεις, μια ακόμη σκέψη μου ήρθε στο μυαλό. Σκεφτόμουν! Δεν ήμουν ευτυχισμένη γάτα, επειδή εγώ σκεφτόμουν. Καθόμουν ώρες στο χαλάκι της αυλής και γρατζουνούσα σχέδια απάνω στα φύλλα και έπλαθα πορίσματα και συλλογιστικές πορείες. Ζωγράφιζα τις σκέψεις μου, τους συνειρμούς μου, ανέλυα τα όνειρά μου. Δεν ήμουν γάτα ευτυχισμένη, διότι είχα σκέψη και σκεφτόμουν! Και, ακόμη καλύτερα, δεν ήμουν καθόλου γάτα γι' αυτόν ακριβώς τον λόγο! Μα, πώς μπλέχτηκα έτσι τελικά; Και γιατί; Τι θα μπορούσα να κερδίσω απ' αυτό τέλος πάντων; Χαζή δεν θα μπορούσα να θεωρήσω ότι είμαι, διότι έχω μεγάλη ιδέα για τον εαυτό μου. Και λοιπόν, τι θα κέρδιζα απ' αυτό το ψυχικό βάσανο; Απορίες, απορίες, απορίες.. Είχα ζήσει σε μία ψευδαίσθηση. Τι μπορεί να σου προσφέρει αυτό; Είχα αρνηθεί την αλήθεια του κόσμου γύρω μου και κυριότερα την αλήθεια του ίδιου του εαυτού μου και την είχα αντικαταστήσει με ένα ψέμα της τότε προτιμήσεώς μου. Μια παραλήθεια. Έναν παραλογισμό. Είχα χαρίσει τον εαυτό μου στο ψέμα και την παραίσθηση, την παρερμηνεία της πραγματικότητας. Και με τι κέρδος, ρε παιδιά; Προφανώς η απάντηση δεν μου δόθηκε αμέσως. Και φυσικά δεν μου "δόθηκε", την έχτισα εγώ, την έκανα εγώ να βγάζει νόημα. Και την εμπνεύστηκα μέσα από τους άλλους. Θα σας πω, θα σας πω, μα να σας νοιάζει.
     Αργότερα τα πράγματα έγιναν αρκετά μπερδεμένα. Μεγάλωνα και πήγαινα δημοτικό, γυμνάσιο, λύκειο. Έμπαινα σε παρέες και έβγαινα από παρέες. Έκανα φίλους και έφευγα από φίλους ή έφευγαν αυτοί. Όμως, πέρα από αυτούς που έμεναν και έχουν μείνει, υπήρχαν πάντοτε μεγάλες ομάδες που μου θύμιζαν πως ίσως και να είμαι ακόμη γάτα. Που με έκαναν να νιώθω ότι σε κάτι υστερώ που δεν διασκεδάζω με κοινώς αποδεκτά πράγματα, που δεν βλέπω αυτή τη σειρά, που δεν ντύνομαι έτσι, που δεν είμαι σε συγκεκριμένες παρέες, που δεν ισιώνω τα μαλλιά μου, που δεν είμαι καλή στα ομαδικά αθλήματα, που δεν ξέρω κολύμπι, που κοκκινίζω εύκολα, που είμαι μπερδεμένη και απόμακρη, που δεν ξέρω να μιλάω με συγκεκριμένο τρόπο και να λέω αυτά που περιμένουν οι άλλοι να πω και να κάνω αυτά που πρέπει. Που βλέπω ακόμη παιδικά, που δεν ακούω μουσική, που θα πάρω αγκαλιά ένα σκυλί και μετά θα κοιμηθώ με αυτά τα ρούχα. Που δεν καπνίζω, δεν πίνω χόρτο και δεν έχω κάνει σεξ. Που κάνω παρέα με αγόρια, που κάνω παρέα με κορίτσια. Που χίλια δυο τέλος πάντων! Είχα γίνει άνθρωπος και είχα εισέλθει στην κοινωνία των ανθρώπων απλά και μόνο για να νιώσω ξανά πως είμαι μια ελαττωματική γάτα! Νιάου, δηλαδή, πια!
     Και δεν είναι μόνο αυτό. Έβλεπα και βλέπω ακόμη ανθρώπους να κυνηγάνε την κατάσταση αυτή που είχα αγαπήσει και εγώ όταν ήμουν γάτα. Την ψευδαίσθηση, την παραπραγματικότητα, να δίνουν πνοή σε μια ξύλινη αλήθεια μέσα από τη θρησκεία, τον αθλητισμό, τον τρόπο ζωής, τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, την ιδεολογία! Ο φανατισμός και η άρνηση της πραγματικότητας, η ανάγκη να ξεφύγουμε, να ζήσουμε μέσα σε κάτι άλλο, να πειστούμε ότι υπάρχει διέξοδος από αυτήν την παράνοια, την τρέλα του νέου κόσμου έγιναν η νέα μας ηρωική παιδικότητα, ένας Πινόκιο που αναγεννιόταν ξανά και ξανά με διαφορετική μορφή και υπόσταση. Ένας Πινόκιο που παλεύει να γίνει ένα αληθινό αγόρι! Και κοιτάζουμε τα παιχνίδια μας τα παιδικά και καρφώνουμε το βλέμμα μας στο στήθος τους και περιμένουμε να ανασάνουν, κάτω απ' τα παπούτσια μας έχουμε γράψει με παιδικά γράμματα "ANDY" και κουβαλάμε πτώματα πνευμάτων και ιδεών μαζί μας παντού.
     Πάλι δεν ξέρω τι λέω, είδατε πώς το χάνω τελευταία; Γι' αυτό και απευθύνομαι σε όλους σας, μπας και το βρούμε μαζί ή βοηθήσουμε να το βρει ο καθένας ξεχωριστά. Εγώ πλέον ένα πράγμα θα φοβάμαι: την ψευδαίσθηση. Και μόνο αυτό, τίποτε άλλο. Και μέσα στην ψευδαίσθηση κατατάσσω και την πολιτική και τα κομματικά ιδεώδη. Και όχι δεν είμαι αναρχική, μην σταμπάρετε παρουσίες. Δεν είμαι ιδεολόγος. Μπορώ να αποδεχτώ οποιονδήποτε έχει την ικανότητα να αποδέχεται. Οποιονδήποτε μπορεί να αποδεχτεί τους γύρω του, ανεξάρτητα. Καταλαβαίνετε λοιπόν ότι δεν είμαι δα και τόσο απολιτίκ. Απλώς τέτοιους ανθρώπους βρίσκω και μέσα στις ιδεολογίες. Και όχι, δεν με ενδιαφέρει να τους διώξω από μία συγκεκριμένη ή να αφοσιωθώ εγώ σε αυτήν και να μη με νοιάζει. Δεν τη θέλω. Δεν μου πάει, με δεσμεύει. Είναι πια η σύγχρονη θρησκεία. Δεν προλάβαμε καλά καλά -κι ούτε και έχει επιτευχθεί βασικά- να μην αλληλοσκοτωνόμαστε για τη μία ψευδαισθησιακή προσωπική πραγματικότητα και εφηύραμε μια άλλη. Έτσι, για να χουμε καβάτζα σε περίπτωση που ο κόσμος γιατρευτεί από τη μία. Εμφανώς, δεν εκπέμπω μίσος. Απλώς ανησυχώ και εκφράζω την δική μου προβληματική. Δεν είμαι κάθετη στον ιδεολόγο άνθρωπο. Απλώς δεν αντέχω τον κάθετο ιδεολόγο. Και τα στρατόπεδα απ' όπου κι αν προέρχονται. Εγώ είμαι άνθρωπος και συγκεκριμένα είμαι η Εβίτα-και κάτι.
     Όλοι νιώθουμε περιθωριακοί και διαφορετικοί και η κοινωνία κυλάει αυτόματα. Διότι η κοινωνία είμαστε εμείς, όλοι εμείς, και με το να είμαστε σαστισμένοι και να μπλεκόμαστε σε αναγκαίες ιδεολογίες, χάνουμε ο ένας τον άλλο. Αναγκαίες. Ομαδοποιούμαστε από ανάγκη να ανήκουμε κάπου. Και αυτό ξεκινάει διότι κατ' αρχάς δεν ανήκουμε στον εαυτό μας. Και πρέπει να βρούμε τι φταίει γι αυτό και να το ξεσκίσουμε. Σαν τσακισμένοι εαυτοί, σαν πληγωμένες οντότητες που κατέχουν το αληθινό και τη ζωή. Αλλά είμαστε ε δ ώ, ρε γαμώτο. Είμαι τρελή και απολιτίκ και το κείμενο αυτό, το βλέπω και εγώ, σπάει εύκολα με μια απλοϊκή κοινωνικοπολιτική τοποθέτηση. Το ξέρω, ντάξει, δεν μπορώ να αντιτεθώ στους ρήτορες, τα λένε καλά. Εγώ όμως απευθύνομαι στο άτομο, στο παιδί, στην αλήθεια τώρα και δεν έχω αμφιβολία ότι με ακούν. Και αυτή η πεποίθηση πηγάζει από το γεγονός ότι ακούω και εγώ. Και με νοιάζει. Πού είχα μείνει; Α, ναι.
     Την έκανα από την Αθήνα για όσο χρειάζομαι, επειδή μπήκα στις σημειώσεις του κινητού μου. Και παρατήρησα πως ένα χρόνο πριν οι σημειώσεις μου έλεγαν για μοναξιά, πόνο, οργή, θυμό, αίμα και παράνοια και τώρα πια λένε για χαρτί τουαλέτας, ξυραφάκια και απορρυπαντικά. "Να θυμηθώ να μην ξεχάσω", "Να πάω εκεί να κάνω αυτό". Πού είναι η εξέλιξη; Τη μία είμαι ένας άνθρωπος στην κοινωνία των γατών, την άλλη μια γάτα στην κοινωνία των ανθρώπων και ξαφνικά είμαι μια ενήλικη υπεύθυνη ύπαρξη εθισμένη στην ρουτίνα που πάει σουπερμάρκετ και ζει μέσα στα πλαίσια; Ανησυχούσα καιρό για τον εαυτό μου, αλλά ποτέ περισσότερο απ' ό,τι όταν συνειδητοποίησα αυτό: ότι γίνομαι ένα με τον κανονιστικό ρυθμό των πάντων. Έκρηξη. Πόσο χαίρομαι που έφυγα, γιατί αυτό μου έδωσε σήμα ότι είμαι ακόμα εδώ. Ταξίδια, γαμώτο, ταξίδια, όχι τα ξίδια. Να ζούμε και να α γ α π ά μ ε χωρίς απολυτότητες και πλαίσια. Είμαστε διαφορετικοί και πρέπει να είμαστε περήφανοι γι αυτό και ερωτευμένοι ο ένας με τον άλλο, όχι διχασμένοι και εχθρικοί.
     Να πατήσουμε κάτω την ανασφάλεια με τη ζ ω ή. Ποιο το νόημα να απομακρύνεις ανθρώπους από εσένα επειδή δεν σου μοιάσαν; Να αγαπήσουμε σε σημείο που πληγώνουμε ο ένας τον άλλο για να σώσουμε τον έρωτα. Να τα κάνουμε όλα πουτάνα, να μάθουμε. Να κλαίμε και μετά να γελάμε. Να σπάμε πλάκα. Δεν μας κάνει χαζούς απαραίτητα η πλάκα-εγώ το πίστευα για καιρό, ήμουν δογματική σοβαρή κατά ένα ποσοστό. Και όπως λέει και η Κατερίνα "Άσκησα την όραση για μακριά κι έχασα τα κοντινά μου." Το ξέρω πως γι' άλλο λόγο θα το 'πε. Όμως εγώ τώρα επιμένω στο να αγαπήσουμε από την αρχή τα κοντινά μας, τον εαυτό, τους φίλους, τους παλιούς συμμαθητές, τους ανθρώπους στα αμφιθέατρα, στα πάρτι, στα κουτούκια, στο δρόμο. Γιατί παλεύουμε να χτίσουμε μια κοινωνία που θα μας αφήνει να ζήσουμε, και ναι, να το κάνουμε, οφείλουμε να το κάνουμε και θα τους τσακίσουμε μια μέρα, όμως εάν μέχρι τότε έχουμε ξεχάσει να αγαπάμε και να ζούμε, τι νόημα θα έχει και για πόσο θα διαρκέσει;
     Θεσσαλονίκη είμαι ακόμα. Και σκέφτομαι πως ποτέ δεν θα αντάλλασσα τη σκέψη μου για ένα γουργουρητό. Αυτά για τώρα γιατί η Λιάνα έκαψε και τα μπιφτέκια.

3 σχόλια: