Σάββατο, 17 Μαΐου 2014

I can catch the falling stars, they make the darkness brighter, even though they burn holes in my hands

Το να γράφω το οτιδήποτε μου φαντάζει πλέον ανυπόφορο. Ούτε μια γραμμή παραπάνω, ούτε μια φράση. Οι τελείες, τα κόμματα, οι άνθρωποι. Πέρυσι τέτοια εποχή δεν ήταν ξανά έτσι; Απομόνωση, απομάκρυνση, κατηγορίες, ενοχές, εγωισμός. Φευγαλέα βλέμματα από τυχαίες γωνίες του δρόμου. Εκείνοι. Εκείνες. Εσύ. Εκείνοι κι εκείνες. Μα, εσύ. Οι προηγούμενοι εκείνοι και οι προηγούμενοι απ' αυτούς. Οι εκείνοι αλλάζουν, ωστόσο οι γωνίες σου παραμένουν οι ίδιες. Δε σκονίζονται, τις καθαρίζεις καλά, πάντα καθαρίζεις τις τύψεις σου. Προσπαθείς να το αρνηθείς, όχι μόνο επειδή δεν το αντέχεις, αλλά κυρίως επειδή το είχε πει κάποιος κάποτε: Κάνεις κύκλους. Τα όνειρά μου μοιάζουν ανυπόφορα. Όχι. I'm on the road. I'm driving back to my old sad songs. What's the colour of my eyes? The colour of my blood, maybe, but you wouldn't know.




It's not always okay that nobody would know.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου