Δευτέρα, 13 Ιανουαρίου 2014

Φλογωίνη

Έσταζαν οι πόλεις λιωμένο πλαστικό
ολόκληρες οι πόλεις, κι οι δυο,
απ' τα μάτια της πρώτης τα θολά, τα παιδικά, το καστανό της κορμί,
έως τα χείλη της δεύτερης τα ξεραμένα και τις φρεσκολουσμένες μπούκλες της
κι οι δυο αυτές πόλεις
θολές, θαμπώνουν σε μια φωτογραφία
μια εικόνα
κι ένα εικόνισμα
κι έναν συμβολισμό
ψυχωτικές Εσπερίδες του Ερέβους·

Καρκινογόνοι οι πόθοι τους
έσταζαν μαύρη βροχή
φλεγόμενες σταγόνες!
μα πώς μας χώρεσε και τους δυο εκείνος ο κύκλος
των τρελογικών παλιάτσων, των αυθεντικών μονάχων 
που έβγαζαν με πιρούνια πλαστικά τα μάτια τους
και τα πετούσαν στην εστία, στο πορτοκαλί
κι έσταζε από δαύτα μαύρη πυρόξανθη
πορτοκαλί φλεγόμενη βροχή
πώς μας χώρεσε;

Τώρα ο καπνός του πλαστικού τις τυφλώνει
διεισδύει στους πνεύμονες που ριγούν
και κατακαίει τις καίριες ιδεοληψίες τους
τα ψύχη κι οι ψυχές τους ταλανίζονται·
δυσωδία πλαστικού
εκείνη ανάβει τον προκλητικό φιόγκο ενός πλαστικού δέντρου
κι η άλλη την τραβάει μακριά να τρέξουν να ξεφύγουν
απ' τα σημάδια τους που θ'άφηναν πίσω
καθώς το πλαστικό θα 'λιωνε και θ'άφηνε στίγματα κοκκινωπά στο έδαφος
έξω απ' τη βιτρίνα των ξένων και των οικείων
ζωών τους·
δεν τολμούν ν'αφήσουν άθικτους τους αναπτήρες
των νεαρών θνητών που κρύβουν στις τσέπες των παντελονιών
καθώς κι οι ίδιες δε θα 'ταν ποτέ ξανά άφθαρτες·
τους τυλίγουν σε κορδέλες δώρων Χριστουγέννων
και τους πετούν κι αυτούς στη φωτιά
σαν τα κεριά τα αναμμένα που 'ναι οι πόθοι τους
και τα ρίχνουν στο τζάκι
περιμένοντας να δουν ποιανού η φωτιά θα τα λιώσει εν τέλει·

μα τι σημασία έχει πώς θα φθαρεί το κερί
αφού εκείνες δεν είναι κέρινες να λιώνουν
αλλά είναι σώματα και καίγονται;

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου