Κυριακή, 16 Ιουνίου 2013

Αντανάκλαση

  Δηλώνω κενός και έτοιμος να πηδήξω απ' αυτή τη σκουριασμένη σκεπή, μακριά απ' αυτά τα ντουβάρια που έκαναν τις σταγόνες της βροχής να χτυπάνε με μανία πάνω της και να φέρουν στο μυαλό μου το σκηνικό της σατιρικής μου παράστασης να διαδραματίζεται μες στις γωνίες του εγκεφάλου μου και να δίνει συνεχώς το σήμα για το ξεκίνημα, να σημαδεύουν τις νύχτες μου τα τρία χτυπήματα από τα ενδεικτικά καμπανάκια που πάλλονται μεταξύ τους λίγο πριν αρχίσει η πρώτη σκηνή. Έχω ήδη φτάσει στα 56 μου χρόνια κι ακόμη να συναντήσω τη μαγεία που μου υπόσχονταν όλοι-μικρός καθώς ήμουν-να γνωρίσω μέσα απ' τους κόπους μου την-εν τέλει-απελευθέρωση και την ανταμοιβή μου που θα ήταν ο ορισμός των ονείρων, των στόχων και των εμφανίσεων μερικών στηριγμάτων που θα έπαιρναν τη μορφή διάφορων αρωμάτων της αγάπης, του έρωτα.
  Μπούρδες, λέω να πηδήξω μπας και νιώθω πως πετάω έστω για μια γαμημένη ηδονική στιγμή, γαμώ τις ανεκπλήρωτες ζωές σας, απάνθρωποι παλιάνθρωποι, σκουριασμένοι παλιάτσοι, λυγισμένοι παλαιστές και αγκυροβολημένοι δήθεν αιώνιοι ταξιδιώτες. Ψεύτες. Υποκριτές. Προσποιείστε για να ξεγελάσετε τους εαυτούς σας, να κρυφτείτε από τις φάτσες σας, ξυπνάτε τα πρωινά και δεν τολμάτε να κοιτάξετε στους καθρέφτες σας, πολλές φορές σας βλέπω να σκύβετε και να περνάτε βιαστικά κι αθόρυβα από κάτω τους, μη σας ακούσει, μη σας πάρει χαμπάρι, μην ξυπνήσετε το τερατώδες θεριό που τσακίσατε και στριμώξατε σε δυο κολόνες του σπιτιού σας.
  Για μια ακόμη φορά σας κοιτάζω από ψηλά, ασταμάτητα μηχανικά μυρμήγκια, ντροπιασμένοι θρασύδειλοι εραστές, παντοτινοί πουτανοκομφορμιστές, δούλοι της ίδιας σας της καταπίεσης, ψυχικοί δολοφόνοι των συναισθημάτων και των αναγκών σας, των πραγματικών, όχι των καταναλωτικών. Τι στο πούτσο πια, μάθατε να καταναλώνετε και ξεχάσατε να καυλώνετε; Τι καταναλώνετε; Κωλόχαρτα και ασπρόμαυρες πολύπλευρες και υποδουλωμένες σε διαφημίσεις εφημερίδες; -πάλι κωλόχαρτα δηλαδή. Ανακυκλώστε την αγάπη λοιπόν ρε να σας δω, όχι ότι με νοιάζει να είμαι μέρος της πλέον, πάω εγώ, τελείωσα, μεγάλωσα, γέρασα άπειρες φορές, δεν θέλω να ξαναγεννηθώ, κουράστηκα.
  Πόσα χαμόγελα φοράτε ρε κάθε μέρα, θα 'θελα πολύ να ξέρω. Πόσες στιγμές ανατριχιάζετε από την ηδονή, πόση ώρα θα αντέχατε κάτω απ'το νερό ακόμη κι αν σας χάριζα το δικαίωμα στην αναπνοή άνευ τοποθέτησης; Γελοίοι. Βαρέθηκα να σαπίζω ανάμεσά σας, αυτή θα είναι η τελευταία φορά, αφού σκάσω στο έδαφος γύρω απ' τους φραπέδες σας και γίνω χιλιάδες μικρές ερυθρές σταγόνες στις διάφανες επιφάνειές σας. Σκόρπιοι, καταδικασμένοι, ψόφιοι. Άντε γεια, να μου χαιρετάτε τα ανταλλακτικά σας μηχανήματα που βαπτίσατε και μεγαλώσατε με τις μοναδικές σας αρετές, τα αγαθά. ΨΟΦΙΟΙ.

2 σχόλια:

  1. Γράφεις επικίνδυνα τελικά. Νέο ρεύμα ρε παιδί μου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Αν και δεν έχω συγκεκριμένο τρόπο γραφής γιατί δεν είμαι κάθε μέρα ο ίδιος άνθρωπος, το εκτιμώ :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή